Home, sweet home...

We zijn er weer... Gisterenochtend kwamen we aan op Schiphol en zetten we weer voet op Nederlandse bodem. 

Wat een cadeau was het, om met zulk mooi weer aan te komen! Het maakte de overgang wat minder heftig. Na een fantastische laatste dag met nog wat extra quality time met familie, was het woensdagavond tijd om dan echt afscheid te nemen en ons geliefde autootje in te leveren en terug te gaan naar huis, naar Nederland.

Afscheid nemen doe ik liever niet, maar goed, wie wel. Van de andere kant: hoe gelukkig ben je, wanneer je zoveel moois hebt om van te houden. Mensen, waarvan afscheid nemen moeilijk is, omdat je zo graag bij ze bent. Wanneer je het zo bekijkt wordt het veel minder moeilijk. Daarbij was het geen afscheid, maar meer een tot ziens. Until we meet again....

De reis is echt fantastisch geweest; de vluchten verliepen soepel door goed weer onder weg, maar ook door mijn aangepaste mindset, waardoor ik geen last meer had van mijn vliegangst. De vliegangst, die mij en daarmee ook Glen veel energie kostte. Ik verloor energie aan stressen, terwijl dat niet nodig was; Glen verloor energie aan het mij rustig krijgen en proberen te houden. 12 uur in een vliegtuig met een bijna constant gevoel van angst is doodvermoeiend kan ik jullie vertellen. Gelukkig is dat nu door een IEMT-sessie voor vertrek in februari en nogmaals goed doorlezen en goed toepassen van adviezen uit een zelfhulpboek verleden tijd. 

Ondanks het rustige weer onderweg waren er zeker wel hobbels, waarvan ik in het verleden al in paniek raakte. Dit keer kon ik de paniekgedachten meteen elimineren en maakte ik plaats voor helpende gedachten, waardoor ik helemaal ontspannen heb kunnen reizen. Het maakte, dat ik lekker heb geslapen, tijdens de wakkere momenten lekker film gekeken heb en heb kunnen genieten van het eten aan boord. In het verleden durfde ik niet eens goed te eten, omdat ik bang was om te bewegen en zat ik soort van verstijfd in mijn stoel. Ik durfde alleen naar de toilet wanneer ik echt niet meer anders kon en stille tranen stroomden altijd over mijn wangen wanneer ik weer was geland en "nog leefde". Zo bang, om niet aan te komen waar we naartoe gingen. Wanneer ik het zo opschrijf, realiseer ik me nog meer hoe verschrikkelijk belemmerend angst kan werken.

Maar goed, dat is nu verleden tijd. Ik kan weer reizen zonder weken van tevoren al nerveus te worden.

En nu zijn weer hier en hebben we de eerste nacht thuis alweer achter de rug. Grappig genoeg heb ik heel onrustig geslapen; iedere keer werd ik wakker en moest ik serieus nadenken over waar ik ook alweer was. Om dan weer snel tot de conclusie te komen, dat ik gewoon lekker thuis was. Ik zit nog een beetje met mijn hoofd in de wolken, maar heb ook heel veel zin in mijn plannen hier. Ik heb formulieren gemaakt voor mijn coachingpraktijk vanochtend, heb al een nieuwe intake ingepland  voor volgende week en er broeit van alles in mijn hoofd. Deze maand ga ik beginnen met mijn opleiding tot Pilates trainer en daar heb ik ook ontzettend veel zin in. Bedenken hoe ik dat ga inrichten: waar, hoe, wanneer en in welke vorm. We hebben een mooi produkt ontdekt in Zuid-Afrika, waarvan ik denk dat dat hier zou lopen als een trein. Maar hoe introduceer je dat, hoe doe je daar onderzoek naar en wat is de manier.

Voor een buitenstaander misschien (te)veel dingen tegelijk, maar dat is niet vreemd voor mijn persoontje en ook helemaal niet erg. Ik moet alleen niet meer doen, wat niet goed voelt. Ik moet dingen doen waar ik blij van word, waar ik energie van krijg. Op een manier, waarbij ik degene ben die beslist hoevaak per week, hoelang, waar en wanneer. Dat laatste heb ik ontdekt, sinds ik Human Design ontdekt heb. Een van mijn beste vriendinnen heeft me daarmee in aanraking gebracht en sindsdien kan ik er geen genoeg van krijgen. Het is een soort blueprint van wie je bent en hoe je lichaam werkt. Je hebt verschillende types, die op een verschillende manier beslissingen zouden moeten nemen en op een verschillende manier dingen zouden moeten aanpakken. 

Het is bizar hoe het in mijn geval zoveel heeft duidelijk gemaakt en hoe het met behulp daarvan nu zo duidelijk is wat ik wel en vooral niet meer moet doen. Het functioneert voor mij als een soort gids, die ook achteraf altijd weer gelijk heeft. Ideaal! Voor Glen en de meiden heb ik ook profielen uit laten rekenen en ook bij hen is het bizar hoe het klopt.

Anyway, we zijn er weer en Glen en ik moeten allebei weer wennen aan vooral het drukke leventje hier. En dan bedoel ik niet druk met dingen doen, waar je veel zin in hebt, maar drukte in de zin van heel veel mensen op plekken, veel auto's, fietsen, scooters, bussen etc... Overal waar je kijkt zie je gebouwen en zijn er maar beperkte plekken waar je ver kunt kijken zonder meteen iets te zien wat door de mens gemaakt is. Weer leven in een land waar veel regels zijn en waar je je er ook daadwerkelijk aan moet houden. Doe je dat niet, dan wordt je zelfs door medeburgers meteen aangesproken. Je zou zeggen dat dit juist goed is, maar wanneer het gaat over waar je wel of niet mag lopen of fietsen heb ik daar toch wat moeite mee. 

Maar gisteren toen we hier aankwamen werd ik ook meteen blij van Bo, die ons op kwam halen. Van Toby, die ons zo blij begroette en niet meer wist waar hij het moest zoeken. Van een mooie plant met bloemen van Adri: al ruim 20 jaar onze fantastische hulp met van alles en nog wat. Later op de avond werd ik blij toen ik Fleur weer zag toen ze na een lange dag toch "even" terugkwam van Zeeland om ons te zien. Werd ik blij toen ik op mijn balkonnetje zat en een merel hoorde zingen. En zal ik de komende dagen heel blij worden wanneer ik mijn ouders weer zie, wanneer ik vriendinnen weer zie en wanneer ik weer lekker door de natuur wandel hier. 

En zo blijkt dus, dat ik in allebei de landen blij kan zijn, allebei op een andere manier. Wat een rijkdom!

Liefs,
Ingrid ❤️